ANNEMİ SEVİYORUM
Anne...
Sevgilerin süzüldüğü bahar dalı, gönül peteğinde
mutluluğun balı anne... Dertlerin, acıların üzerine
örtülen ipekten sevgi şalı anne... Anneler ne söyler de
dinlenmez?... Anneler ki, bir ömür hizmetlerinde
bulunulsa, uykusuz bir gecenin hakkı ödenmemiş mübarek
kadınlardır. Elleri öpülesi, duası alınası, yüzüne
gülünesi, can özleri hanımlardır.
Canından can kattığı, kanından kan kattığı, özünden öz
kattığı yavrusunun üzerine titrer. Ona hiçbir zarar
gelmemesi için gerekirse hayatını bile hiçe sayar.
Dünyada sevgili yavrusunun yanmasına gönlü elvermeyen bu
mübarek hanımlar, ahirette de onların mutluluğunu
elbette isteyecektir. Onun geleceğini hazırladığı kadar,
ahiretini de hazırlamak için çırpınır... Doğrulukları,
güzeli, güzellikleri yavrusuna sunarken; her türlü
kötülükten sakınır onu. Zaman içinde kendine yetebilmeyi
öğretir, öğütler... İster ki, yavrusunun tırnağına taş,
kirpiklerine yaş değmesin...